Hayat Kısacık, Allah’tan Kuşların Kanatları Var

Hayat kısacık…
Bir nefeslik sevinç, bir anlık hüzün. Göz açıp kapayana kadar geçen yıllar, avuçlarımızdan kayıp giden zaman. Dün dediğimiz çoktan mazide, yarın ise ya nasip ya değil. İnsan, çoğu zaman bu gerçeği unutuyor; sanki hep varmış gibi, sanki hiç gitmeyecekmiş gibi yaşıyor.

Oysa hayat, insana emanet edilmiş kırılgan bir cam gibi. Fazla sıkarsan kırılır, umursamazsan düşer gider. Kırgınlıklarla, hırslarla, bitmeyen hesaplarla ömrü tüketiyoruz. Sonra dönüp baktığımızda, keşke dediğimiz cümleler çoğalıyor; ama vakit çoktan kuş olup uçmuş oluyor.
Allah’tan kuşların kanatları var…
Gökyüzüne bakınca insanın içi ferahlıyor. Kuşlar, bize unuttuğumuz bir hakikati fısıldıyor: Yüklerden kurtulmadan yükselmek mümkün değil. Kinle, nefretle, bencillikle uçamaz insan. Hafiflemek gerek; affederek, şükrederek, sabrederek.
Kuşlar gibi olamasak da, onların hatırlattığı hikmeti anlayabiliriz. Dünya bir durak, asıl yolculuk daha uzun. Mal, makam, şöhret… Hepsi geçici. Kalıcı olan; geride bırakılan güzel söz, samimi bir dua, bir yetimin başını okşayan eldir.
Hayat kısacık.
O yüzden kırmayalım, incitmeyelim. Hakikati söyleyelim ama kalp yıkmadan. Sevelim ama karşılık hesabı yapmadan. Çünkü bu dünyadan giderken yanımızda götüreceğimiz tek şey; niyetimiz ve amellerimiz olacak.
Allah’tan kuşların kanatları var…
Ya bize?
Bize de vicdan verilmiş, akıl verilmiş, kalp verilmiş. Yeter ki yönümüzü gökyüzüne çevirelim.