Vefasız insan, kuru bir ağaca benzer; ne meyvesi olur ne de gölgesi… Kuru ağaç nasıl yolcuya serinlik vermezse, vefasız insan da gönle huzur ve güven vermez.
Hayat yolculuğumuz boyunca pek çok insanla karşılaşırız. Kimi hayatımıza bir mevsimlik uğrar, kimi yıllarca yanımızda yürür. Fakat insanın gerçek dostunu anlaması, çoğu zaman zor günlerinde mümkün olur. Çünkü iyi günde herkes yanınızdadır; önemli olan sıkıntılı zamanda elinizi tutan, derdinizi paylaşan ve hiçbir karşılık beklemeden yanınızda durandır.
Vefa, sadece verilen bir sözü hatırlamak değildir. Vefa; geçmişi unutmamak, iyiliği karşılıksız bırakmamak, dostluğu menfaate kurban etmemektir. Bir insanın yıllar önce yaptığı küçük bir iyiliği bile hatırlayabilmek, aslında büyük bir gönül zenginliğidir.
Bazen hayat bizi insanlardan uzaklaştırır, yollarımız ayrılır, yıllarca görüşemeyebiliriz. Fakat gerçek dostluk, araya mesafeler girse bile gönülden silinmez. Bir selam, bir telefon, samimi bir “Nasılsın?” sözü bile yılların özlemini gidermeye yeter.
Ne yazık ki zaman zaman insanları makamına, parasına, mevkiine ve sahip olduklarına göre değerlendirenlerle de karşılaşırız. Oysa insanın gerçek değeri sahip olduklarında değil, geride bıraktığı güzel hatıralardadır. Gün gelir makamlar biter, servetler tükenir, kalabalıklar dağılır. Geriye yalnızca insanın gönüllerde bıraktığı iz kalır.
Bu nedenle kimseyi kırmadan, kimseyi küçümsemeden ve geçmişte bize iyiliği dokunanları unutmadan yaşamak gerekir. Çünkü hayat kısa; gönül kırmak kolay, gönül kazanmak ise emek ister.
Bizlere düşen, kuru dallar gibi değil; meyvesiyle, gölgesiyle, iyiliğiyle insanlara fayda sağlayan bir ağaç olabilmektir.
Vefalı dostlara, güzel yüreklere, zor günümüzde yanımızda olanlara ve yıllar geçse de gönlümüzde yerini koruyanlara selam olsun.
Dostluğumuz daim, gönlümüz vefadan yana olsun.
Yaşar Akova
