Kitabın İsmi : RAİF Yazarı : Prof. Dr. Halil İbrahim Çıkrıklar, Yayınevi: Sonçağ Yayınevi
Seminerlerim dolayısıyla cezaevleri hiç de yabancı olduğum yerler değil. Göz iziyle demir parmaklıklar açılır içeri girersiniz, aynı şekilde içerden çıkarken de göz okumasıyla çıkılır. Gözünüzü okutamazsanız demir parmaklıklar açılmaz. Bu işin zamanla acemisi olduğum için on ile on beş dak. okutmak için uğraştığım anlar olmuştur.
Bursa Uludağ Ün. Tıp Fakültesi hocalarından Prof. Dr. Sayın H. İbrahim Çıkrıklar hocamız, aynı zamanda Edeb. Mezunu. Birbirinden kıymetli ona yakın eserinin tamamını okudum. Son eseri ise bir mahpusun hayatını anlatan “ RAİF” adlı eseri de oldukça sürükleyici “ Kinik “adlı eseri gibi roman tarzında yazılmış bir eser. Elime aldığımda fasılasız birkaç günde bitirdim..
Mahallenin yakışıklı delikanlısı RAİF ile yine aynı mahallenin güzel kızı NEZİHE’nin babası Salih amca evlilik için başlangıçta bir takım şartlar koşsa da sonunda kızını vermeye razı olur ve evlilik gerçekleşir.
Taksi şoförü olan Raif’in en küçük kötü bir alışkanlığı yoktur. Kazancıyla da evini gül gibi geçindirirken arkadaşları vesilesiyle zincirleme olarak başlangıçta sigaraya, sonra da zamanla alkole ve kumara alışır. Zararlı alışkanlıklara bulaştıktan sonra evdeki huzurun tadını kaçırır. Bu zararlı alışkanlıklarla başına gelenlere üzülen Nezihe bir süre Rafi’in taşkınlıklarına katlansa da bir akşam zil zurna sarhoş eve gelen eşiyle tartışması, fiziki kavgaya dönüşür. Yediği bir tokat sonucu babasının evine kaçar. Raif birkaç hafta beklese de eşi eve dönmeyince etrafının da : “ Bir tokatla evden kaçılır mı? “ sözleriyle tahrik olur, eşini almak için kayın pederinin evine gider. Amca dediği kayın pederi Salih amca kızını vermez. Saygılı bir şekilde geri döner. Ancak bir iki hafta daha geçince yalnızlığa dayanamaz, aldığı alkolle tekrar kayın pederinin evinin kapısını çalar. Bu defa eşini, kayın pederi müsaade eder. Onları arabaya aldığı gibi evine dönerken sorduğu sorulara cevap alamayınca Nezihe’nin sessizliği canını sıkar, alkollü kafa ile bir ara kamyonun altına girmekten kurtulur ama keskin bir viraja girdiğinde araç şarampole yuvarlanır. Çok sevdiği eşi ile kızına kavuşma umuduyla evine dönmeyi hayal ederken, Nezihe ile canından bir parça olan kızını yaptığı kazada kaybeder. Kendi de karga tulumba hastaneye kaldırılır. Haftalarca yoğun bakımda kalır. Tedavi bitikten sonra kendisini hakim karşısında bulur. Trafik kazasına diğer suçları da eklenince aldığı toplam ceza 17 yıldır.
Cezaevinin kapısına geldiğinde jandarmadan izin isteyerek dışarıdaki manzarayı son bir kez görmek için başını kaldırır bulutlara, ağaçlara, dağlara batmak üzere olan güneşe bakar. Gördüklerini hafızasına kaydeder. Cezaevinin kapısından girdikten sonra bir mahkum olarak yaşantısını Raif’den dinleyelim.
“Cezaevleri zalimlerin daha zalim, alimlerin de daha alim oldukları bir yerdir. Koğuşa girdiğimde bütün gözler bana döndü ve beni tartmaya başladılar. En önde sıska bir adam “ Hoş geldin bey ” dedi. Bir ara kalabalığın arasından tok bir ses:” Allah kurtarsın birader.” Baktım adam iri yarı, sarkan bıyıkları , keskin bakışları ve gür sesiyle, kendinde yüksek öz güveni olan bir adam. Hemen anladım “ koğuş ağası” bu adam. Herkes onun gözüne bakıyor. Kaybedecek bir şeyi olmayan adamdan korkacaksın. Koğuştaki mahkûmların çoğu benim gibi kaybedecek bir şeyi olmayanlar. Ben de her şeyini kaybeden biriyim. Arkamda ne annem- babam, kardeşim ne de en sevdiğim Nezihe ve kızım var.
Cezaevlerinde üç türlü mahkûm vardır.:
1- Gardiyan tarafından adı okunanlar en heyecanlı grubu oluşturur. Bunlar eşi , çocuğu, annesi, babası ve kardeşleri gelenler.
2-İkinci gurup traş olup güzel giysileriyle ziyaretçi bekleyip, ziyaretçisi gelmeyen hüzünlülerdir.
3-Bir de benim gibi hiçbir beklentisi olmayan mahkûmlar. İşte ben bunlardan biriydim. “ Bayram gelmiş neyime anam anam garibe.” türküsünde olduğu gibi ben de garip bir mahkum olarak ziyaretçiler gelmiş- gitmiş benim neyime düşüncesindeydim.
Kimsesiz bir mahkûmun cezaevinde yaşadığı psikolojik süreç standart bir hapis cezasının ötesinde derin bir izolasyon ve ağır bir yalnızlıktır. Aile, dost veya dış dünyada hiçbir dayanağı olmayan bir birey için cezaevi , yalnızca fiziksel bir özgürlük kısıtlaması değil, aynı zamanda bağ kurma ve tutunma ihtiyacının sıfırlandığı bir alandır. Hayattan bir beklentisi olmayan ben, zaman gelmiş geçmiş umurumda değildi. Zaman makinesini elime verseler ne yapacağımı bile bilmiyordum. Hayal kurmak en güzel yoldur. Ama benim hayal kuracak hayalim de yoktu artık. Uğruna caba göstereceğim bir hedefim, kavuşmayı umduğum sevdiklerim ve özgürlüğüm yoktu.
Şair : “ Ol Mahiler ki, derya içredir, deryayı bilmezler.” Balıklar denizin kıymetini denizden çıkınca anlarlar. Nefes alıp veren sağlıklı insana aldığı nefesin ne büyük nimet olduğunu anlatamazsınız. Alması bir nimet, vermesi bir nimet olan nefesin kıymetini hastanelerde makineye bağlı kua hastaları bilir. Özgürlüğün kıymetini de beton duvarlar arkasında bulunan bizler biliriz. Hele rahat rahat tuvalet yapmanın ne olduğunu dışarıdakiler hiç bilmezler. Hareketsizlik dolayısıyla sık sık kabız olunur. Kavgalar çoğu kez tuvalet sırasında başlar. Müşteri çok, tuvalet az… Hele bir de kabız oldun mu halin harap. En çok da sıra bekleyenler için elbette.
Cezaevinde dışarı açılan tek penceremiz TV. dir. onda da bir birlik sağlanmaz en çok tartışmalar TV. yüzünden çıkar. Tek ortak payda ve anlaşma maçlarda olur. Diğer programlar koğuş ağasının inisiyatifine bağlıdır. Akşam yatarken gevezelikler eksik olmaz. Ağa tamam deyince sesler kesilir.
Mutat olarak sabah akşam yapılan sayımlar yanında gecenin tam ortasında kapı güm güm vurulur. Jandarma içeri girer “ Kalk kalk kalk!” diye bağırır… Ağıla giren koyun sürüleri gibi herkes apar topar avluya toplanır. Mahkumların üstleri başları, yatak altları dolaplar köşe bucak aranır. Tekrar koğuşa döndüğümüzde sanki harp alanı gibi her şey karman çorban birbirine karışmış. İşte böyle harala, gürele geçen bir hayat. Bazen düşündüğümde kafamı duvara çarpardım. Nitekim benim gibi kafasını duvara çarpanlar da vardı. Çoğumuz deniz suyunun tuzlu olduğunu anlamak için tüm deniz suyunu içenlerdi. Haytalık ,sigara, alkol, uyuşturucu, kumar, kadın – kız ayağı her şey kontrolden çıktıktan sonra yaptıklarım ve sonuçları. Bu saydıklarım ne biçim illetler ki parmağını kaptırmaya gör, ne el -ayak , ne de beden ve itibar kalıyor. kıdım kıdım her şeyini bitirip tüketiyor, en sevdiklerinizin yüzüne bile bakamaz hale geliyorsunuz. Kısacası ben denizin tüm suyunu içmiş bir adamım bedel ödeyerek yanlış hayatı öğrendim ama ne fayda.
Dışarıdaki yaşıtlarıma söylüyorum deniz suyu tuzlu. Benim gibi denizin tuzlu olduğunu öğrenmek için hepsini içmeyi denemeyin. Gençliğimde ve evliliğimin başlangıcında çok güzel hayal ve düşüncelerim vardı. Kötü arkadaşlarım güzel hayal ve düşüncelerimi kötü alışkanlıklara dönüştürdü. Kötü alışkanlıklarım da beni buralara düşürdü.
Kısacası; bizi yaratanın yapma dedikleri şeyleri yapanların öbür dünyada ne olacağını bilmiyorum ama bu dünyadaki durağı kesinkes cezaevlerinin betonarme soğuk koğuşları. ( 13 nolu koğuş.) www.kadirkeskin.net
Not: İçinde bulunduğum hafta soyadıyla müsemma asırlar boyu eğitime önem vermiş köklü bir ailenin evladı Kınık Kaymakam Sayın Onur ALİMOĞLU beyefendinin onayı, öğrencilerin başarısı yanında iyi bir insan, iyi bir yurttaş olmaları açısından eğitim gayretlerini yakinen bildiğim İlçe Milli Eğitim Müdürü sayın Ömer Derelioğlu beyin de oluru ile Kınık ortaokul öğrencileri ve velileriyle dün beraberdim. Kınık Ortaokul öğrencileri ve velileriyle beraber olmama vesile olan Sayın Kaymakamımıza, ilçe Milli Eğitim Müdürümüze, seminerimi organize eden sayın Ezgi hanımefendi ile Sayın Hiçran Dinçer hanımefendi kardeşlerimle , okullarına davet eden Okul müdürlerine çok çok teşekkür ederim.
