Bir gün aynaya baktığında karşındaki insanın sana yabancı geldiğini hissettin mi hiç?

Herkesin neye ihtiyacı olduğunu bilen, herkesin derdine yetişen, sorumluluklarını aksatmayan ama kendi ne istediğini artık hatırlamakta zorlanan bir insan…

Belki de insanın yaşayabileceği en sessiz kayıplardan biri budur: Herkese yetişirken kendini geride bırakmak.

Hayat bizi çoğu zaman büyük olaylarla değil, küçük ertelemelerle kendimizden uzaklaştırır.

“Şimdi sırası değil.”

“Biraz daha sabredeyim.”

“Şu sorun da çözülsün.”

Önce iş, aile, çocuklar, sorumluluklar…

Ve insan fark etmeden kendi hayatını sürekli sonraya bırakır.

Oysa hayatın bütün şartlarının uygun olduğu o mükemmel gün çoğu zaman hiç gelmez. Bir sorun biter, yenisi başlar. Bir yük hafifler, başka bir sorumluluk kapıyı çalar. Kendin için yaşamayı sürekli daha sakin bir zamana ertelersen, yıllar geçer ve geriye dönüp şu soruyu sorabilirsin:

“Ben ne zaman gerçekten kendim için yaşadım?”

Belki uzun zamandır gitmek istediğin bir yere hiç gitmedin.

Belki öğrenmek istediğin bir şeyi erteledin.

Belki mutlu olmadığın bir yerde, sadece alıştığın için kalmaya devam ettin.

Belki “Hayır” demen gereken insanlara, onları kaybetmemek için “Evet” dedin.

Ve belki başkalarının seni nasıl göreceğini düşünürken, senin aslında nasıl bir hayat istediğin sessizce arka plana itildi.

İnsan bazen yanlış bir insana ya da yanlış bir fırsata geç kalmaz.

Bazen kendi hayatına geç kalır.

Kendine geç kalmak yaş almak değildir. Hâlâ mümkün olan şeylere “Artık çok geç” diyerek sırtını dönmektir. İçindeki sesi yıllarca susturup, bir süre sonra onun ne söylediğini duyamamaktır.

Oysa değişim her zaman büyük kararlarla başlamaz.

Bazen bir sınır çizmekle başlar.

Bazen uzun zamandır ertelenen bir konuşmayla…

Bazen bitmesi gereken bir şeyi bitirme cesaretiyle…

 

Bazen de kendine dürüstçe şu soruyu sormakla:

“Ben gerçekten böyle bir hayat mı istiyorum?”

Bu sorunun cevabından korkma.

Çünkü insan hayatını değiştirmeden önce, kendisine karşı dürüst olmak zorundadır.

Seni tüketen alışkanlıkları fark et.

Sana ait olmayan yükleri taşımaktan vazgeç.

Sırf yıllardır böyle olduğu için devam ettiğin şeyleri yeniden düşün.

Çünkü senin yerine hiç kimse yaşayamaz. Hiç kimse senin adına hayal kuramaz ya da cesaret edemez.

Bir gün mutlaka geriye dönüp bugüne bakacaksın.

O gün, verdiğin kararları da ertelediklerini de hatırlayacaksın.

Belki hayatını bugün tamamen değiştiremezsin.

Ama yönünü değiştirebilirsin.

Küçük bir karar verebilir, uzun zamandır bekleyen o ilk adımı atabilirsin.

Çünkü hayat bazen büyük bir dönüşle değil, insanın kendi kendine söylediği tek bir cümleyle değişmeye başlar:

“Artık kendimi ihmal etmeyeceğim.”

Ve belki de asıl mesele budur.

Bir gün her şeyin düzelmesini beklemek değil…

Her şey düzelmeden de kendin için bir şey yapabilmek.

Çünkü zaman, hazır olduğumuzda değil, geçip giderken ilerler.

Hayatının sana ait olduğunu anlamak için onu kaybetmeyi bekleme.

Bir gün “Keşke daha önce başlasaydım” dememek için bugün kendine dön.

Çünkü bazı gecikmeler telafi edilir.

Ama insanın kendi hayatına geç kalmasının bedeli, yıllarca içinde taşınan bir “keşke” olabilir.

Kendine geç kalma.

 

Özlem AKAR

Uzm. Sosyolog Aile &Manevi Danışman

3.09.2026

İZMİR