Şark klasiklerinden Sad-i Şirazi’nin Bostan ve Gülistan’ında anlatılır. Zamanın birinde fakir ve yaşlı bir kadının evinde bir kedisi vardır. İhtiyar nine gereğinde aç kılar, ama kedisini aç bırakmazmış. Her ikisi de birbirine can yoldaşı olarak yaşar giderlermiş. Ancak bizim kedinin gözü hep yükseklerde imiş. Daha fazla fakir nine ile yaşamaktan usanan bizim nankör kedi, saray kedilerine özenerek, kendisini saraya atmayı düşünmüş. Çünkü arkadaşlarından duyduğuna göre sarayda bal , börek, çörek, peynir yanında, bin bir yemek artıklarıyla karınlanlarını doyuran saray kedileri gibi yaşama sevdasına düşmüş. Düşüncesini de gerçekleştirmek üzere yıllardır aç susuz bırakmadığı fakir ve yaşlı ninenin evini terk edip saraya gitmiş. Burası fakir ninenin evi gibi değil tabii öyle ayak altında dolaşmaya ve oraları, buraları berbat etmeye müsaade edilmezmiş.
Bir gün ortalıkta avare avare dolaşırken padişahın hizmetçileri saraya ait olmayan bu yabancı kediyi görünce eline aldıkları bir odunla onun kafasını , sırtını gözetmeden neresine gelirse vurmaya başlamışlar. Ne olduğunu anlayamayan bizim nankör kedi kan revan içinde yaralı bir vaziyette kaçmaya başlamış ve kaçarken de şöyle diyormuş:
“ Eğer bu saraydan kaçıp ölmez, sağ olarak kurtulursam dostum yaşlı ninenin evine varırsam, oradaki farelerle dahi dost olacağım. Bir parça yemek için candan bezmek azapmış. Keşke böyle davranmasıydım. Evde bal , börek yok, yemek azdı ama ne güzel huzur vardı. Bal diye bayıldığım, arının iğnesine bile değmezmiş.
Evet günümüzde haddini hesabını bilmeyip de kanaatsiz kedinin durumu gibi seminer için gittiğim cezaevlerinde zirveden düşüp de telafisi olmayan pişmanlık içinde “ KEŞKE” kelimesini sayıklayanlara şahit olan biriyim. İşte son günlerde Fon dolayısıyla tepedeki bürokratlardan bir çoğu cezaevlerinde bu pişmanlıkları yaşamaktadırlar. Bunlardan biri de kamu oyunun yakinen tanıdığı eski Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Betül Sayan Kaya hanımefendinin durumu. Sayın bakanın durumuna üzülmemek mümkün değil. İnsanın kendine yaptığını en azılı düşmanı yapmıyor..
Sayın bakanımızın biyografisine baktım.1981 doğumlu hukukçu bir ailenin dört çocuğundan üçüncüsüdür. Ailenin çok zeki bir çocuğu olarak Bilkent Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisliği’nden mezun olur, merhum Kadir Topbaş zamanında aldığı yurt dışı belediye bursuyla New York Üniversitesi (NYU / NYU-Polytechnic) bünyesinde meme kanserinin termal görüntülenmesi üzerine lisansüstü / mastır çalışmaları yürütmüştür. Daha sonra İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ni bitirerek Tıp Doktoru unvanını alır.
2009 yılında genç yaşta siyasete girdiği partinin başlangıcında İstanbul İl Yönetim Kurulu Üyesi, sonra danışmanlık, Medyadan sorumlu İl Başkan Yardımcılığı, İstanbul Kültür ve Sanat Politikaları Komisyon Başkanlığı, 2014 Yerel Seçimleri Seçim Koordinasyon Merkezi Tanıtım Medya Sorumlusu 28 yaşında yönetim kurulu üyesi, MKYK üyeliği derken, 2015 yılında milletvekili olarak seçilir. Hemen arkasından AR-GE’den sorumlu Genel Başkan Yardımcısı olur. 2016 yılında, 35 yaşında da Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına getirilir. Zekası ve ana dili gibi bildiği İngilizce ve Almancası ile işgal ettiği makamlarda başarı ile hizmetlerini ifa eder. Yaşıtlarının rüyalarında göremeyecekleri makamları Fatma Betül hanım koşarak tırmanmıştır.
Matematiğin dört temel işlemi; Toplama- çıkarma,-bölme- çarpmadır. Bunlarda yapılan yanlışlık sağlama yapılarak doğrusu bulunur. Matematiğin olduğu gibi hayatında dört temel işlemi vardır. KUDRET- SERVET- ŞÖHRET ve ŞEHVET. Ama bunların sağlaması yoktur. Üniversite imtihanlarında dört yanlış bir doğruyu götürürken, hayatın hesabında bir yanlışlık bütün doğuları götürür.
Afyonlu’yum amma 25 yaşından itibaren ömrüm Manisa İlçelerinde 80 yılından itibaren 46 yıldır da Manisa’da yaşıyorum. Bir zamanlar üç bin öğrencisi, iki yüze yakın öğretmenin çalıştığı okulun idaresinde (Manisa Lisesi)19 yılım geçti. Dolayısıyla gerek öğrencilerimden, gerekse velilerimizden hayatın hesabında bazı yanlış yapanların sonuna şahit oldum. Babasından kalan yüklü mirası hazmedemeyen bildiğim bazı öğrencilerimizle, biti kanlanan bazı velilerimizin önce ikinci hanım, sonra da İzmir -Karşıyaka’da ikinci hanıma açılan ev. Sonu acı, üzüntü ve perişanlık.
Manisa’da bazı öğrencilerimizle, bazı velilerimizin hayatın hesabında yaptığı yanlışlıkların bir başka şekli(aç gözlülüğü) son günlerde ülkemizde daha sık görülmeye başlandı. İşte Fon’la ilgili bürokratlar da nankör kedi gibi hırsları ve kanaatsizlikleri akıllarının önüne geçtiğinden hepsi de zirveden dipe patır patır döküldüler. Konforlu koltuklarından , klimalı ve kaloriferli odalarından betonarme duvarlar arkasına düştüler. Şimdi başlarını iki elleri arasına alarak durmadan “ KEŞKE “ kelimesini sayıkladıklarını duyar gibi oluyorum. Bakan Fatma Betül Hanımefendi dahil hepsi de Türk halkının vicdanında mahkûm oldular. Ülkemizde idam cezası yok . Bir gün mutlaka cezaevindeki mahkûmiyetleri biterek dışarı çıkacaklar ama vicdanlardaki mahkûmiyetleri hiç bitmeyecek. Çıktıklarında ne dostlarının, ne de çocuklarının yüzüne onurluca bakamayacaklardır.
Ülkemizde gerek belediyelerle, gerekse bir vekilimizle ve Ahbab’ı bir tarafa bırakarak, Sayın Bakan Fatma hanımla , Fon’la ilgili bürokratların durumu bana Yahya Kemal’in 711 Yılında Endülüs’ü Feth eden Tarık Bin Ziyad ile ilgili yazdığı şiiri hatırlattı.
“Tarık Sen bir Kulübede doğdun / Şimdi bir saraydasın diye başlayan bir şiiri. Şiirin özeti şöyledir. “ Ey Tarık! Dün boynu tasmalı bir köle olarak kulübede doğdun. Gün geldi Allah seni hürriyetine kavuşturdu, sonra komutan oldun. Bugün Endülüs’ü feth ettin ve kralın sarayında bulunuyorsun.. Şunu iyi bil ve hiçbir zaman unutma ki yarın da Allah huzurunda olacaksın.” Maalesef yukarılara tırmandığımızda karakterimizle birlikte Allah’ı da ve onun huzuruna çıkacağımızı da unutuveriyoruz
İkinci bir hatamız da hiç kendimizden aşağıda olanlara bakmıyoruz. Hep yukarı, hep yukarı. Yukarının bir sonu yok ki. Ayakkabımız yok diye üzülürken, yolda ayaksız gördüğümüz insandan ibret alıp şükür etmeyi de çoktan unuttuk.
Akıllı telefonlar küçük büyük herkesi akılsızlaştırdı. Kitaplarla irtibatımız kesilince, ecdadımızla da irtibatımız kesildi. Doğru mu yanlış mı bilmiyorum. Geçenlerde sanal medyada yayınlanan bir istatistiğe göre ülkemizde TV. Seyredenlerin oranı %74, kitap okuyanların oranı da %1 miş. İlk önce inanmak istemedim ama kısmen bu işin içinde olduğum için inanmak zorunda kaldım. Her şeye para harcayan insanımız kitaba para vermeye kıyamıyor.
Tekrar Nankör kediye dönelim. Atalarımız “ Ayağını yorganına göre uzat” demişler. İç ve dış düşmanların sinsi planları ile ülkemizdeki ekonominin durumu malum iken buna rağmen ayağımızı yorganımızın dışına taşırırsak bir parmak bal, bir topak peynir umuduyla saraya gidip de dayak yiyen kedinin durumuna döşeriz. Nitekim sayın bakanımız dahil, dibe vuran bürokratlar gözümüzün önünde. Şimdi onlar zamanla sahip olduklarını arar hale geldiler ama heyhat…. Heyhat!...
Sonuç: İslam alimleri İslam’ın şartını da imanın şartı gibi altıya çıkarmışlar. 6. da “ HADDİNİ ve HESABINI BİLMEKTİR” demişler. Benden söylemesi: “ HADDİNİ BİLMEYEN GÜLÜNÇ, HESABINI BİLMEYEN DE REZİL DURUMA DÜŞÜYORLAR…” TERÇİH SİZLERE AİT.www.kadirkeskin.net

