Bazen insanın en büyük mücadelesi, uğradığı haksızlıkla değil, hakkını ararken verdiği mücadeleyle başlar.

Bir haksızlığa uğrarsın. Susmak istemezsin. Çünkü susarsan kabullenmiş olacağını düşünürsün. Konuşursun, anlatırsın, mücadele edersin. Adalet beklersin.

Ama bir süre sonra kendine şu soruyu sormaya başlarsın:

Ben hakkımı mı arıyorum, yoksa hakkımı ararken kendimden mi vazgeçiyorum?

Toplum olarak haklı olmayı çok önemsiyoruz. Herkes kendi hikâyesinde haklı, herkes kendi penceresinden mağdur. Peki, haklı olmak her şeyi yapma hakkını verir mi?

Hayır!

Hak aramak; bağırmak, kırmak, incitmek, intikam almak değildir. Hak aramak, haksızlığa karşı dururken kendi vicdanından ödün vermemektir.

Bazen öyle bir noktaya geliyoruz ki haklılığımızı ispatlamak uğruna karakterimizden, huzurumuzdan, hatta insanlığımızdan ödün veriyoruz.

İşte tam da burada durup düşünmek gerekiyor.

Bir başkasının yaptığı haksızlık, bizi haksız davranma özgürlüğüne sahip kılmaz.

Elbette susmayacağız. Elbette hakkımızı arayacağız. Elbette adaletsizliğin karşısında duracağız.

Ama bunu yaparken adaleti savunup adaletsizliğin bir parçası olmayacağız.

Çünkü insan bazen hakkını alamadığı için değil, hakkını ararken kendinden çok şey kaybettiği için yenilir.

Unutmayalım:

Haklı olmak başka, haklı kalabilmek bambaşka bir erdemdir.

Belki de asıl mesele şudur:

Hakkını ararken hakkından olma. Haklıyken haksız duruma düşme. Ve hiçbir mücadelede kendini kaybetme.

Çünkü günün sonunda herkesin unuttuğu bir şey var:

İnsan yalnızca başkalarına karşı değil, kendi vicdanına karşı da sorumludur.